فَاخْلَعْ نَعْلَیْکَ إِنَّکَ بِالْوَادِ الْمُقَدَّسِ طُوًى

من و قدر و رمضان

یا علی ذکر قیام قائم است

آسمان مه آلود است و از مهتابش برخلاف همیشه نفرین می بارد، در هاله ی این فانوس نفرین شده ی آسمان ((تصویری خدایی)) که کفش هایی وصله شده بر پای دارد و خرقه ای درویشانه بر تن را می توان دید، قدم هایی که نخستین بار در کعبه پای بر زمین گذاشت و در همین شب ها به محراب شهادت می روند.

در ساحل دریای محمد(ص) بزرگ شده است و چشمه ای از او در وجودش جاری است. برای محمد(ص) خطر کرده است.برای اسلام شمشیر زده است و برای اسلام عدالت الهی را تعبیری زمینی بخشیده است.در صدای شمشیری که در بامداد آن روز فرود آمد،در فرقی که آن روز شکافت،در محرابی که به خون آغشت،در شیونی که دیگر خاموش نشد،فلسفه تلخی از اسلام نهفته است.

 

 

 

 

   + سیده کوچک ; ۱٢:۳٥ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٧/٦/۳۱
comment نظرات ()