فَاخْلَعْ نَعْلَیْکَ إِنَّکَ بِالْوَادِ الْمُقَدَّسِ طُوًى

 

یکی از شاگردان خاص امام جواد (ع)میگوید:

من در بستر بیماری افتادم بیماری آن چنان سخت که از بازگشت و سلامتی و بهبود، کاملا مایوس شدم و مرگ را در چند قدمی خود یافتم.وحشت مرگ بیش از مریضی بر من سایه انداخت و سراسر وجود مرا گرفت.آن چنان که شب و روز از وحشت مرگ میگریستم نه از درد بیماری.

امام جواد (ع)که از بیماری من آگاهی یافت با تنی چند از دوستان به عیادتم آمد و به محض اینکه حال مرا جویا شد،عقده ی دلم گشوده شد و ترس و وحشتم را از مرگ به حضورشان ابراز کردم .

امام فرمودند: میدانی چرا از مرگ میترسی بنده ی خدا ؟

من ماندم و امام ادامه دادند: ((برای اینکه مرگ را نمیشناسی.بگذار با مثالی مرگ را برایت ترسیم کنم.تو اگر تمام تنت آلوده به چرک و کثافت و زخم باشدو بدانی با رفتن به حمام همه این زخم ها و آلودگیها پاک میشود،آیا مشتاق استحمام نمیشوی؟))گفتم : چرا یابن رسول الله ترجیح میدهم هر چه زودتر حمام کنم و از آن زخم ها و آلودگی ها پاک شوم.

امام فرمودند: (( مرگ برای مومن به منزله ی حمام است.آخرین منزلگاه و جایگاه شستشو از آلودگی های گناه.مرگ،رها شدن از رنج و اندوه است و پیوستن به آسایش و شادمانی.غم به دل راه مده و شادمان باش از این سفر شادی آفرین.))

پس از این کلام آرامش بخش امام،انگار همه ی آن غم و اندوه از دلم گریخت و جای خود را به سکون و آرامش و نشاط داد.

برگرفته از کتاب آسمانی ترین مهربانی (سید مهدی شجاعی)

   + سیده کوچک ; ٥:٤٩ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٧/٧/۱٧
comment نظرات ()