فَاخْلَعْ نَعْلَیْکَ إِنَّکَ بِالْوَادِ الْمُقَدَّسِ طُوًى

اللهم انی اسالک ایمانا تباشر به قلبی..

~شاید هیچ وقت مثل این شب ها نگران نوشته هایم نبوده ام که تو راضی باشی از سطر سطرش..از کلمه کلمه اش.نمیدانم شاید برای همین است که دیگر دست ِ دلم در این روزها به فضای مجازی نمیرود...

 

~آدم ها را از زمزمه های شب قدرشان می شناسی و از نفس نفس زدن هایشان وقت قسم دادن..
و از هق هق هایشان وقت شنیدن بعضی اسم ها.
و از دعاهایی که بی اختیار،با اشک ها که در هم می آمیزد
آشکار می شود..

 

~خوانده بودم که هیچ پیغمبری از مردمش اجر رسالت طلب نکرد.
جز رسول اکرم (ص)..که اجری نخواست الا مودة فی القربی!

مودة در لغت نه فقط یعنی محبت..بلکه یعنی محبتی که اظهار شود..
محبتی که آشکارا باشد..
عشقی که رسوا شود..

 

پ.ن:اینکه شب میلاد امام حسن مجتبی شاعران می روند خدمت امام خامنه ای خیلی خوش سلیقه گی است.

 

پ.ن:این روزها بی نظیر من گرفتار امتحان سختی است...به قول خودش امتحانی بی نظیر که در گیروداد این امتحان دردش از ـ شاید ـ ابتلایش به سرطان و بیماری قلبی و رماتیسم و نفس تنگی و نابینایی و هزار درد و مرض دیگر که در خاطرم نمانده است نیست! ـ این یعنی نفس مطمئنه ـ درد بی نظیر من این رزوها مجوز نداشتن برای گریه کردن است،برای بغض و  اشک چشمانش است،برای شب های قدرش است...
برای بی نظیر و تمام گرفتاران تخت این روزهای بیمارستان بخوانیم... أَمَّن یُجِیبُ الْمُضْطَرّ إِذا دَعَاهُ وَیَکْشِف السُّوءَ ...

 

پ.ن:حالا میفهمی قدرت اشک رو؟!

   + سیده کوچک ; ٤:٤۸ ‎ب.ظ ; ۱۳٩٠/٥/٢۸
comment نظرات ()