فَاخْلَعْ نَعْلَیْکَ إِنَّکَ بِالْوَادِ الْمُقَدَّسِ طُوًى

من و تمام خاطرات بچگی و شیراز

یک هفته پیش، ازشیراز برگشتم یک مسافرت یک ماهه، به قول شیرازی ها جاتون سبز، خیلی خوش گذشت .توی این سفر خیلی فکر کردم به این که چه قدر هممون زود بزرگ شدیم من، شیراز، خاطراتم و همبازی های بچگیم .بچه تر ازاین که یودم عشق من شیراز بود و یک کوچه ی 57 قصرالدشت و یک در کرمی ،بچه تر ازاین که بودم عشق من شیراز بود و حیاط خونه ی مامان جونم ،عشق من شیراز بود و درخت گردوی ته حیاط که هر وقت قایم موشک بازی میکردیم یه جای ثابت واسه قایم شدن هممون بود،بچه تر ازاین که بودم شب ها ازحیاط خونه ی مامان جونم می ترسیدم وقتی باد میومد و برگ درخت ها تکون می خورد، بچه تر ازاین که بودم ستاره های شیراز رو با لامپ اشتباه میگرفتم یادمه یک بار یکی از پسردایی هام خیلی مسخرم کرد به مامانم گفت عمه زکیه تا حال تهران ستاره ندیده، خوب ندیده بودم از وقتی چشم باز کردم هوا دودی بود و ابری، شب ها هم توی آسمون یک نقطه ی روشن میدیدم که به من میگفتن بهش بگو ستاره، عشق من شیراز بود و......                                   ولی حالا من و شیراز و خاطراتم و همبازی های بچگیم بزرگ شدیم ،دیگه توی حیاط بازی نمی کنیم ،دیگه درخت گردو نیست که بخوایم پشتش قایم شیم، دیگه از اون حیاط توی شب نمی ترسم  دیگه ...                                                                                              من دلم تنگ شده واسه شیراز و کوچه ی 57، حیاط خونه ی مامان جونم و درخت گردو، خاطراتم و همبازی های بچگیم.

   + سیده کوچک ; ۱٢:٤٧ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٧/٥/٢٩
comment نظرات ()